The Raveonettes: korte, simpele songs in bes-mineur

Het is een fantasiewereld, dat is duidelijk. Een Amerikaanse fantasie. Hard rijden in de woestijn, door het donker, de blik gericht op die plek in de verte, waar veel lichtjes branden. Achtervolgd door de politie, lak aan alles. Fuck you!

Drie minuten duurt het liedje Cops on our tail en het is van de Deense groep The Raveonettes – een van de hoogtepunten van hun mini-album Whip it on. Drie opwindende minuten, die als in een roes voorbijgaan. Een dichtgepakt geluid van een snel, blikkerig drumcomputer-ritme, gruizige elektrische gitaren en de samenzang van een mannen- en een vrouwenstem. O ja, en politie-sirenes.

Het zijn, afgezien van de sirenes, de elementen die in elk nummer van Whip it on terugkomen. The Raveonettes houden het graag simpel. Dat was namelijk het hele idee, zegt Sune Rose Wagner: ‘Het is een reactie op de muziek die wij op de radio hoorden toen we begonnen. Overgeproduceerde rockmuziek. Elke rockband heeft violen tegenwoordig. Daar is niets mis mee, maar ik wilde simpeler muziek maken, terug naar de basis. Van songs in de traditie van Hank Williams, Buddy Holly, Richie Valens. Simpele rock-‘n-roll.’

Ze gingen zelfs nog een stapje verder en legden zich bij het maken van het mini-album beperkingen op die doen denken aan de regels van de Deense Dogma-filmers. Zo mochten ze slechts drie akkoorden gebruiken en moest alles in de toonsoort bes-mineur. Elk nummer werd in één take op de band gezet. Of eigenlijk: in de computer. Het duo mag dan teruggrijpen op muziek uit de jaren vijftig en zestig, het doet dat wel met de modernste middelen.

Dat maakt The Raveonettes wat Wagner betreft ook wezenlijk anders dan bijvoorbeeld The Strokes die eveneens inspiratie putten uit oudere muziek, de punk en new wave uit het eind van de jaren zeventig, maar ook hun best doen dat geluid na te doen. Het Engelse blad New Musical Express gooide beide groepen onlangs op één hoop, onder de noemer The New Rock Revolution, samen met onder meer The White Stripes. ‘Onzin,’ zegt Wagner, ‘want die bands zijn heel verschillend. Ik geloof ook niet dat wij bij een nieuwe garagerock-stroming horen. Maar als we worden gerekend tot een soort nieuwe rock-explosie die mensen weer geïnteresseerd maakt in rockmuziek, vind ik het prima. Rock was al een tijdje dood, overschaduwd door dance en elektronische muziek. Het is goed om weer wat organischer muziek te horen.’

Sune Rose Wagner vertelt dat hij niet uit een muzikaal gezin komt, en dus alles zelf moest ontdekken. Dat deed hij door op zijn zestiende naar de bibliotheek te gaan en boeken over de geschiedenis van popmuziek te lezen. Vervolgens leende hij bij de bieb platen om te horen hoe dat allemaal klonk. Vooral Amerikaanse jaren vijftig-rock-‘n-roll, want die sprak hem het meest aan. ‘Ik weet niet precies waarom, maar ik let vooral op goede songs, en die werden toen gemaakt: heel pakkende liedjes met goede melodieën. Ik denk niet dat het sindsdien nog beter is gedaan. Het is ook alleen de muziek uit die tijd die mij zo aanspreekt. Ik had niet in die tijd willen leven, want het komt op mij over als een angstige, paranoïde tijd, van Koude Oorlog, angst voor communisten en de atoombom. Het lijkt wel wat op deze tijd. In Amerika zie je dat veel mensen bang zijn sinds de WTC-aanslagen.’

Zijn favoriete liedje is, al jaren, Be my baby van The Ronettes. ‘Ik woonde in Engeland en zag op televisie een muziekdocumentaire, waarin vijftien seconden van dat liedje voorkwamen. Ik ben het meteen gaan kopen. En daarna alle andere platen die ik kon vinden en die Phil Spector had geproduceerd.’

Een platenverzamelaar noemt Wagner zich niet, al is hij trots dat hij alles van The Cramps in huis heeft. ‘Ook de bootlegs en de singles.’ Hij houdt van de simpliciteit van die groep. ‘Ze nemen dingen uit de jaren vijftig en maken het up-to-date door er een eigen draai aan te geven.’

In zangeres Sharin Foo vond Wagner een gelijkgestemde geest, iemand die niet alleen zijn muzikale smaak deelt, maar ook zijn gevoel voor stijl. Die het vanzelfsprekend vindt dat de hoesfoto en videoclip zwart-wit zijn, omdat dat nu eenmaal mooier is. Met de bandnaam in rode letters. En die meegaat in die fantasiewereld, als van een trashy Amerikaanse B-film. ‘The cops are on our tail but that’s all right’. Om te eindigen in Beat City: ‘Wanna die in Beat City and run, run, run/ Wanna hang with girls and shoot my gun/ Wanna catch the rays off the sun/ Wanna drink and drive and have some fun’.

Binnenkort verschijnt het eerste echte album van The Raveonettes, dat langer zal zijn dan het twintig minuten durende Whip it on. Ditmaal zijn alle songs in bes-majeur. ‘Dat maakt het heel anders,’ zegt Wagner. ‘De melodieën komen nu sterker naar voren. Het is toegankelijker. Maar de songs zijn nog steeds simpel en kort. Het is goed om muziek zo opnieuw te ontdekken, terug te gaan naar de basis. Onderaan beginnen. Wie weet komen we dan over een paar jaar met een complexere plaat.’